History of Iran and Greater Iran (also referred to as the "Iranian Cultural Continent" by the Encyclopedia Iranica)—- consisting areas from Euphrates in the west to Indus River and Syr Darya in the east and from Caucasus, Caspian sea and Aral Sea in the north to Persian gulf and Gulf of Oman in the south which includes the modern nations Iran, Azerbaijan, Afghanistan, Pakistan, Turkmenistan, Tajikistan, Uzbekistan, eastern part of Turkey and Iraq and surrounding regions which is one of the world's oldest continuous major civilizations. — covers thousands of years, from the ancient civilization on the Iranian plateau, Mannaeans civilization in Azarbaijan, Shahr-i Sokhta (Burned City) near Zabol in Sistan va Baluchestan, and the ancient Kingdom of Jiroft in Kerman followed by the kingdom of Elam and the Median, Achaemenid, the Parthian, the Sassanian dynasties and following Empires to the modern Islamic Republic of Iran.
So significant is the role of Iran in history that Georg Hegel considers Iranians to be "the first historic people" and states:
"In Persia first arises that light which shines itself and illuminates what is around...The principle of development begins with the history of Persia; this constitutes therefore the begining of history".[1]
And Richard Nelson Frye further verifies:
"Few nations in the world present more of a justification for the study of history than Iran."[2]

Golden Cup excavated at National Museum of Iran. First half of first millennium BC.
There are records of numerous ancient civilizations on the Iranian plateau before the arrival of Aryan tribes from the north, many of whom are still unknown to historians today. Archeological findings place knowledge of Iranian prehistory at Lower Paleolithic times (800,000 years ago). These evidence are in form of stone tools made on quartz which have been found at Kashafrud.[3] There are more cultural remains of Neanderthal man in Iran which mainly have been found in the Zagros region and fewer in central Iran. Some of these important Neandertal sites are Bisetun, Kunji, Warwasi, Qaleh Bozi [4]. Evidence for Upper Paleolithic and Epipaleolithic periods are known mainly from the Zagros region in the caves of Kermanshah and Khoramabad. The earliest sedentary cultures date from 10,000-7,000 years ago. This evidence comes from archaeological sites such as Ganj Dareh, Sarab, Mushki,tepe Chaxmaq. In 6000 BC the world saw a fairly sophisticated agricultural society and proto-urban population centers. The south-western part of Iran was part of the Fertile Crescent where most of humanity's first major crops were grown. 7000 year old jars of wine excavated in the Zagros Mountains (now on display at The University of Pennsylvania) and ruins of 7000 year old settlements such as Sialk are further testament to this. Many dynasties have ruled Persia throughout the ages. Scholars and archeologists are only beginning to discover the scope of the independent, non-Semitic Elamite Empire and Jiroft civilizations [5] 5000 years ago. At the end of second millennium, the Aryan nomads from central Asia settled in Persia. These are some of the civilizations in Iran before the Aryans: Zayandeh Rud civilization, Ganj Dareh,Teppe Sialk, Shahr-e Sukhteh, Marlik culture, Luristan culture, Mannaeans kingdom,Kassites, Kingdom of Jiroft, Elamite kingdom.

Perzisch

Iran werd tot en met 1935 in het Nederlands Perzië genoemd. Dit terwijl de Iraniërs zelf hun land hiervoor al wel Iran noemden. In 1935 vroeg de toenmalige Perzische monarch, Reza Sjah, aan alle landen om voortaan de lokale naam van het land, Iran, te gebruiken. Iran betekent 'Land van de Ariërs'. Na een protest van de Perzische/Iraanse geleerden, kondigde de regering in 1959 aan dat beide namen officieel gebruikt mogen worden. Een inwoner van Iran/Perzië is een Iraniër of een Pers of in het Perzisch; Irani of Pars (ایرانی).
De export van aardolie en aardgas vormen de belangrijkste bron van inkomsten van Iran. Iran heeft een belangrijke positie als vijfde grootste olie-exporteur ter wereld.
Iran is tevens mede-oprichter van de Verenigde Naties, OPEC, de Organisatie van de Islamitische Conferentie en de Organisatie van Niet-gebonden Landen।

Iran heeft een bijzonder rijke cultuur waarin oude en moderne elementen gecombineerd worden. In het land zelf wordt wel gezegd dat Iran drie invloeden moet zien te combineren. Die drie zijn de klassieke Iraanse cultuur van het Perzische Rijk uit de Oudheid, de islam en de islamitische cultuur die de Arabieren brachten en de moderne westerse cultuur.
Naast diverse archeologische plaatsen, zoals de oude hoofdstad Persepolis en de stad Pasargadae, heeft het ook recentere culturele hoogtepunten zoals de stad Isfahan.
De poëzie heeft altijd een zeer hoog niveau gehad. De Sjahnama of het Boek der Koningen van Ferdausi is het nationale epos van Iran en telt 60.000 dichtregels. Het is het belangrijkste werk van de Perzische mythologie. Naast Ferdausi zijn Hafiz, Nezami en Roemi andere bekende dichters.
De Perzische miniaturen, kleine schilderijen, zijn de belangrijkste Iraanse vorm van de schilderkunst. Reza Abbasi uit de zeventiende eeuw is de bekendste Iraanse schilder.
Bekend over de hele wereld zijn de Perzische tapijten. De windmolen en de domesticatie van de tulp komen waarschijnlijk uit het oude Perzië.
Tegenwoordig zijn nog steeds veel schrijvers en filmmakers actief in Iran.
Bij het begin van de lente viert men het Iraanse nieuwjaar, Noroez।

Talen
Iran kent een grote verscheidenheid aan talen. De officiële landstaal van Iran is het Perzisch of Farsi. Het Perzisch is een taal binnen de Indo-Europese taalfamilie en is de moedertaal van ongeveer de helft van de bevolking.
De andere helft kent het Perzisch niet als moedertaal maar het Perzisch wordt door de gehele bevolking gesproken. De belangrijkste andere taalfamilies zijn de Altaïsche talen, verscheidene kleinere Iraanse talen en de semitische talen.
Veel gesproken talen zijn het Azeri (Turks met grote Perzische invloed), het Koerdisch en het Arabisch

بـه نام خداوند جان و خرد
کزين برتر انديشـه برنـگذرد
خداوند نام و خداوند جاي
خداوند روزي ده رهـنـماي
خداوند کيوان و گردان سـپـهر
فروزنده ماه و ناهيد و مـهر
ز نام و نشان و گمان برترسـت
نـگارنده بر شده پيکرسـت
بـه بينـندگان آفرينـنده را
نـبيني مرنـجان دو بينـنده را
نيابد بدو نيز انديشـه راه
کـه او برتر از نام و از جايگاه
سخن هر چه زين گوهران بگذرد
نيابد بدو راه جان و خرد
خرد گر سخـن برگزيند هـمي
هـمان را گزيند که بيند هـمي
ستودن نداند کس او را چو هست
ميان بـندگي را ببايدت بسـت
خرد را و جان را همي سنجد اوي
در انديشه سخته کي گنجد اوي
بدين آلـت راي و جان و زبان
سـتود آفرينـنده را کي توان
به هستيش بايد که خستو شوي
ز گفـتار بي‌کار يکـسو شوي
پرسـتـنده باشي و جوينده راه
بـه ژرفي به فرمانش کردن نگاه
توانا بود هر کـه دانا بود
ز دانـش دل پير برنا بود
از اين پرده برتر سخن‌گاه نيست
ز هستي مر انديشه را راه نيست

ای وطن ! ای گُم شده در یادهاخٌفته در نَجوای تو فریادها ای وطن ! با من بگو : تو چیستی؟خاک مائی ؟ مَردمی ؟ یا کیستی؟ای وطن ! ای جنبش رگ های من ای همه پیدا و ناپیدای منای وطن ! نامت طلوع زندگیست روشن از تو شعلۀ پایندگیست ای وطن ! تو همان تاکی و ما آن شاخه هاشاخه ها از تاک ها مانده جداای وطن ! آهنگ مرگت کرده اند چون درختی برگ برگت کرده اندای وطن ! رنجور و گریان آمدیای وطن ! سر در گریبان آمدیای وطن ! ای خسته از تقدیرهاای وطن ! برپای تو زنجیرهاای وطن ! داغ شقایق بر دلت می چکد خون از تن بی حاصلتای وطن ! ای سرو زخمین بلنداز چه بینم این چنینت مُستمندای وطن ! در چنگ دُژخیمان اسیرکِی بر آید از تو فریاد و نفیرای وطن ! دستی برآر از آستینجنبشی کن ، روی آزادی ببینای وطن از خواب تنهائی بخیزچشم بگشا ، با سیاهی در ستیزای وطن ! تو آن نگین خاتَمی چندگاهی بر کَف اهریمنیدل قَوی دار و ز غم آزاد باشلب گشا و خود همه فریاد باشبانگ آزادی برآید از لبت شعله می خیزد ز جان پُرتَبتصدهزاران کاوۀ دیوان ستیزسر برآوردند همچون رَستخیزکاوِگان فریاد پیروزی دهندچون فریدون بانگ بهروزی دهندباز دیوان را به زندان می کنندخانۀ ابلیس ویران می کنند

1.

1.Damavand mountain is north west Teheran(Iran)

2.North way in Teheran

3 Beautiful park (taleghni) in Teheran

4 waterway(Uromiye sea)100Km in south-east tehran

A few pictures from Iran that you can see from": mohamad mahdi- sorkhabi.

He is from Iran and he is photographer and grafic that he have gallery in tehran he make a wonderfull fotos from diffierenet beautiful city in iran.

«شهری بر بلندای تاریخ به نام پارسه »

تخت جمشید به وسیله «داریوش اول» سومین شاه سلسله هخامنشی بنیان نهاده شد، اما تا زمان حیات وی كامل نشد و ساخت و سازها در دوره جانشینان او یعنی فرزندش «خشایارشا» و نوه اش «اردشیر اول» ادامه پیداكرد.تخت جمشید نامی است كه در دوره اسلامی برای این مجموعه عظیم به كار رفته است. گویا در این دوره ایرانیان اطلاع چندانی از پیشینه باستانی خود نداشته و می پنداشتند كه اینجا تختگاه «جمشید» از شاهان اساطیری ایران بوده است.یونانیان تخت جمشید را «پرسپولیس» به معنای شهر پارسه می نامیدند و در زمان ساسانیان نیز آن را «ست ستون» یا همان صد ستون میخواندند.

اما نام اصلی تخت جمشید «پارسه كرته» است كه اشاره دارد به پارسیان یكی از سه شاخه بزرگ قوم آریایی و به وجود آورنده سلسله هخامنشی. در گل نوشته ها و نیز در كتیبه در گاه سنگی تالار ورودی تخت جمشید، از این مجموعه باعنوان «پارسه» یادشده است.نزدیک به سه هزار سال پیش، آریاییهایی که در سرزمینهای شمالی میزیستند، در اثر مواجهه با سرمای سخت، فزونی جمعیت، افزایش دام و کم قوتی زمین، مهاجرت را آغاز کردند.

آنان از دو سوی کوههای قفقاز به دشتهای جنوبی سرازیر شدند و در دامنه کوههای زاگرس در نجد ایران سکنی

گزیدند. در آغاز کوچنده، رمهدار و چوپان بودند، اما اندک اندک یکجانشین شدند و قبیلهای از آنان در انشان، حکومت پارس را بنیاد نهاد.سر دودمان پارسیان، نام دوستدار اندیشه را برای خود برگزید و بدین سان او را «هخامنش» خواندند. یک صد سال پیش از این زمان بود که کوروش از میان طوفان حوادث برآمد «تا گردونه تاریخ مشرق زمین را به حرکت اندازند». همه پارسیان در زیر فرمان او یگانه شدند و او آرام آرام، فرمانرواییاش را گسترش داد. ابتدا ماد، سپس لیدی، آنگاه بابل و پس از آن سرزمینهای دور و دور ...کوروش با اندیشهای بلند، کرداری نیک، دادگرانه، آسانگیر و شکیبا، امپراطوری ایران را پی افکند. و بدینسان به پهنه تاریخ پیوسته و بر این عرصه گام گذاشت.
به قول هگل اندیشمند نامدار آلمانی:«از دیدگاه سیاسی، ایران زادگاه نخستین امپراطوری راستین و حکومتی کامل است که از عناصری ناهمگن فراهم میآید. در این جا نژادی یگانه، مردمان بسیاری را دربرمیگیرد (ولی این مردمان) فردیت خود را در پرتو حکمیت یگانه نگاه میدارند. این امپراطوری نه همچون امپراطوری چین، پدرشاهی و نه همچون امپراطوری هند، ایستا و بیجنبش و نه همچون امپراطوری مغول، زودگذر و نه همچون امپراطوری ترکان بنیادش بر ستمگری است. برعکس، در این جا ملتهای گوناگون در عین آن که استقلال خود را نگاه میدارند به کانون «یگانگی بخشی» وابسته اند که میتواند آنان را خشنود کند. از این رو امپراطوری ایران، روزگاری دراز و درخشان را پشت سر گذارده است و شیوه پیوستگی بخشهای آن چنان است، که با مفهوم (راستین) کشو ر یا دولت، بیشتر از امپراطوریهای دیگر مطابقت دارد».«ایرانیان به عنوان پرستندگان روشنایی و خداوند را در نور و روشنایی دیدن (در برابر دینهای دیگر) آسانگیر و شکیبا بودند. بدینسان شیوه فرمانروایی ایرانیان بر اقوام دیگر چه در زمینه ی دینی و چه دنیوی، هیچگاه با زورگویی آمیخته نبود» و نیز به گزارش هرودوت «ایرانیان عادت ندارند که برای خدایان مجسه برپا کنند و یا معبد و قربانگاهی بسازند. برعکس، آنها کسانی را که چنین کنند به دیوانگی متهم میکنند

کوروش کبیر در فرمان ماندگار خود که بر استوانهای گلین نقش زده شده است، در معرفی خود و حکومت جهانیاش میگوید:«من کوروش هستم، شاه جهان، شاه بزرگ، شاه دادگستر، شاه بابل، شاه سومر و اکد، شاه چهار گوشه جهان، پسر کمبوجیه... هنگامی که من مانند یک دوست پای به بابل گذاشتم و به تخت شاهی در کاخ فرماندار، میان غریو شادمانی و جشن و خوشی نشستم... سربازان بیشماری در صلح و صفا، در بابل به گردش پرداختند.من اجازه ندادم که هیچ کس (هیچجا)ی کشور سومر و اکد را در وحشت فرو برد. من برای صلح کوشیدم در بابل و در همه ی شهرهای دیگر... در مورد اهالی بابل... من بیگاری را که مخالف وضع (اجتماعی) آنان بود، برانداختم، من کمک آوردم برای آباد کردن خرابی خانه ها... من همه ی آنان را دوباره در جایی آرام جای دادم... اردکان و کبوتران... من کوشیدم تا زیستن گاهشان را پایدار کنم...»دیدگاههای روشنگرانه کوروش برتر از آن بود که در اندیشه ی ملتش و روزگارش بگنجد. در عین استواری در باورهای خود، به همه باورها احترام میگذاشت و علاوه بر سرزمینها بر قلبها نیز حکومت میکرد.از این روی بود که، ایرانیان او را پدر، یونانیان سرور و قانونگذار، یهودیان مسیح خدا و مسلمانان ذوالقرنین اش خوانده اند. بندهای صالح، صاحب امپراطوری بزرگ با نخستین فرمان آزادی، نخستین پادشاهی که در هم زیستی قومهای گوناگون کوشید. یگانه پادشاهی که عشق با یک همسر را تا مرگ پاس میداشت، یگانه پادشاهی که فرمان حقوق بشر او در نزدیک به دو هزار و ششصد سال پیش، نام ایران را برای همیشه جاودانه کرد و آخرین پیامش آنکه: «ای انسان هر که باشی و از هر کجا که بیایی، زیرا میدانم که خواهی آمد. من کوروشم که برای پارسیان این شاهنشاهی پهناور را بنیاد نهادم. بدین مشتی خاک که مرا پوشانده است رشک مبر»و چون کوروش بزرگ در خاک خفت، امپراتوری بزرگش دستخوش تندباد روزگار شد. و از میان فرازها و نشیبها و طوفانها و نبردها، داریوش که سخت دانا و سخت توانا بود، برآمد تا پادشاهی هخامنشی را وسعتی دوباره و درخور بخشد. داریوش شاه گوید: «اهورامزدا چون این سرزمین را آشفته دید آن را به من ارزانی فرمود. مرا شاه کرد و من شاه هستم به خواست اهورامزدا، من این سرزمین را در جای خود نشاندم». «دروغگویان، پارس را، خوزستان را، بابل را، ماد را و مرو را نافرمان کردند، اینان به مردم دروغ گفتند، پس من به یاری اهورامزدا آنان را آرام کردم».داریوش که آگاه و مدبر بود، آنچه را که باید برای آیندگان به یادگار بگذارد، بر کتیبه های سنگی نگاشت. حکومت او سند تا نیل را در برمیگرفت. او با مدیریتی توانمند نظام عصر کوروش را احیا کرد. او خود میگوید: «اگر اندیشه کنی که چند شمار آن کشورها که داریوش شاه داشت این پیکرها را بنگر که تخت مرا میبرند. آنگاه خواهی دانست و آنگاه به تو معلوم میشود که نیزه ی پارسی دور رفته. آنگاه تو خواهی دانست که مردم پارس خیلی دورتر از خاک پارسی جنگیده اند»

.داریوش چون حکومت بزرگ هخامنشی را گسترد و آرامش یافت، بر آن شد تا جایگاهی در خور به نشانه ی عظمت این تمدن بزرگ برپای دارد و اینک در ۵۱۲ پیش از میلاد در سرزمین پارس، زادگاه تمدن هخامنشی، به کوه رحمت، کاخی بزرگ و آیینی، بنا نهاده میشود.
داریوش شاه گوید:«به خواست اهورامزدا این ارگ را من ساختم... اهورامزدا را اراده بر آن بود که این ارگ ساخته شود پس من آن را برآوردم و من آن را ایمن و زیبا و به اندازه ساختم، چنانکه میخواستم... مبادا آنکه به چنگ بدخواه و بداندیش بیفتد».بر دامنه ی غربی کوه رحمت، رو به دشتی وسیع و حاصلخیز و خوش منظر، پارسه بنا میشود. تا هخامنشیان در آن، در جمع همه ی ملتهای هم بسته به جشن بنشینند.پارسه یک قلعه نیست. دیواری بلند نسازید. اینجا محل امن و دوستی و شادی است که «اهورامزدا مردم را آفرید و شادی را برای مردم آفرید که برای آن میزیند». به گواهی سی هزار لوح گلین، «برای نخستین بار در تاریخ بشر، ذوق سرشار، ثروت بیکران و ارادهای استوار در سایه مدیریتی کارآمد و کاردان در پارسه به هم رسیدند تا چیزی آفریده شود که هنر شناسان و تاریخ نگاران آن را هنر و معماری هخامنشی بخوانند.»

چوب سدر از آشور، طلا از سارد و باکتریا، سنگهای لاجوردی و عقیق از سغد، فیروزه از خوارزم، نقره و آبنوس از مصر، عاجها از حبشه و هند و رخج و سنگها از پارس، در دستان توانمند حجارانی از ایون و لودیه، زرگرانی از ماد و مصر، چوب کارانی از سارد، آجرکارانی از بابل، تزیینگرانی از مصر و ماد در بنای پارسه ماندگار و پایدار شدند و آنان دست در دست هم در برابر دریافت دستمزد ـ که نقره و شراب و گوسفند بود ـ کاری کردند، کارستان. تا پس از پارسکده (پاسارگاد) پارسه مظهر شاهان هخامنشی شود.تخت جمشید در ۵۷ كیلومتری شمال شیراز قرار دارد و برخلاف آنچه اغلب می پندارند، نه در محدوده شهر شیراز كه در حوزه شهرستان «مرودشت» واقع شده است. این اثر باستانی در دامنه كوهی موسوم به «كوه رحمت» جای گرفته كه در زمان هخامنشیان از تقدس مذهبی برخوردار بوده است.در واقع برای ساختن تخت جمشید، بخش بزرگی از دامنه كوه رحمت را تسطیح كرده و به صورت یك صفه در آورده اند. این صفه ۱۷۷۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد و مشرف به دشت زیبا و آباد مرودشت است. مردم همواره از جبهه غربی وارد تخت جمشید می شوند كه شیبی ملایم به سمت كاخ دارد و از این رو كمتر متوجه ارتفاع آن می شوند. اما از جبهه جنوبی و از درون دشت، تخت جمشید در جایگاهی بلند و بسیار پرابهت دیده می شود.بررسی های تاریخی نشان می دهد كه ساخت این اثر سترگ معماری در سال ۵۱۸ پ.م آغاز شد و بیش از یكصدسال به طول انجامید. بنابراین اگر آغاز ساخت تخت جمشید را ملاك قرار دهیم. این اثر اكنون ۲۵۲۳ ساله است و اگر زمان تقریبی پایان ساختنش را درنظر بگیریم، ۲۴۲۳ سال عمر دارد.
تخت جمشید ۱۲۵۰۰ متر مربع معادل ۱‎/۴ هكتار وسعت دارد. ابعاد مجموعه كاخ های تخت جمشید كه در جهت شمالی - جنوبی واقع شده اند، بدین شرح است: ضلع شمالی ۳۰۰ متر، ضلع جنوبی ۳۹۰ متر، ضلع شرقی ۴۳۰ متر و ضلع غربی ۴۵۵ متر. بنابراین مجموعه تخت جمشید یك چهار ضلعی نامنظم است كه بزرگترین ضلع آن یعنی ضلع غربی پشت به كوه رحمت داده است.تخت جمشید یكی از سه پایتخت هخامنشیان بود، اما جنبه كاملا تشریفاتی داشت و كارهای سیاسی و اداری در دو پایتخت دیگر یعنی شوش (پایتخت زمستانی) و هگمتانه (همدان امروزی، پایتخت تابستانی) به انجام می رسید. تخت جمشید یك زیارتگاه مقدس ملی بود كه برای برگزاری جشن های نوروزی مورداستفاده قرار میگرفت.به بیان دیگر همه چیز در تخت جمشید برای بزرگداشت نوروز (آغاز سال ایرانی) بنا شده است. هر ساله در نوروز نمایندگان ملت های تحت فرمان امپراتوری هخامنشی كه تعدادشان به ۲۸ ملت می رسید به تخت جمشید می آمدند و در دشت بزرگ مقابل آن خیمه می زدند.آنان پس از بالا رفتن از پله های ورودی اصلی كاخ، از دروازه ملل عبور می كردند و هدایایی را كه از سرزمین های خود آورده بودند، به شاهنشاه تقدیم می داشتند. تصاویر گویایی از این تشریفات كه نمایندگان ملت های فرمانبردار را با هدایای مخصوص نشان می دهد، در نقش برجسته های تخت جمشید به چشم می آید.در مراسم نوروز تخت جمشید خارجیان یعنی ملت های بیرون از سلطه هخامنشیان حضور نداشتند و به همین سبب هیچ یك از نویسندگان یونانی كه قبل از حمله اسكندر در ایران می زیسته اند، نامی از تخت جمشید به میان نیاورده اند. حتی «كتزیاس» پزشك یونانی اردشیر دوم اشاره ای به این پایتخت افسانه ای نكرده است.
پلکان ورودی پارسه، ۱۱۰ پله در هر طرف. سنگها یک پارچه، پلکان سمت راست برای بزرگان پارس و ماد، پلکان سمت چپ برای دیگر قومها و داریوش فرمان میدهد تا آپادانا برای بار عام ساخته شود و میگوید: «آنچه کردم به خواست اهورامزدا کردم، از برای آن اهورامزدا مرا یاری کرد که پیمان شکن نبودم، دروغگو نبودم، زورگور نبودم. نه بر توانا ستم کردم و نه بر ناتوان، نه من و نه کسی از خاندانم».و بدین سان داریوش بزرگ کار ایجاد بنای آیینی را در دامن کوه رحمت آغاز کرد. در پارسه زندگی و شادی با هم پیوندی ناگسسته دارند. گلهای نیلوفر آبی، آفرینش و حرکت و شورا به یاد میآورند و سروها، سرسبزی و ماندگاری را.از نبرد شیر و گاو برکت فرا میآید، چرا که شیر مظهر مهر و روشنایی و گاو نشانه ماه است و برکت حاصلی است که در آیین مهرپرستان از این نبرد میمون برخواهد آمد.
سرستونها، گاو و شیر و عقاب. گاو نشانه ماه و برکت، شیر نشانه مهر و روشنایی و عقاب نشانه قدرت و حکومت. ستونها را برآورید. بی ملات. با دم چلچله هایی از سرب یا آهن. بزرگ چون باغ مینوی خداوندی، بهشتی بسازید آیینی، از سنگ، استوار و ماندگار. و چون داریوش خردمند ستاره شناسان را خواست تقویمی بیارایند تا آغاز سال و ماه و هفته سامان یابد. گردش ستارگان برای آغاز هر سال بر روز اول بهار شکل گرفت و

از آن پس، نخستین روز هر بهار «نوروز» بود. روزی نو، جشن ملی، نوروز ایرانی

.

زندگي دوختن شادي هاست

زندگي هنر بافتن پارچه زيبايي است، زندگي دوختن شادي هاست و به تن کردن پيراهن گلدار اميد

هنگامی که عشق به ما اشاره میکند باید ‌از پی‌اش رفت هرچند راهش سخت و ناهموار باشد. هنگامی که بال‌هایش بروی ما گشورده میشود باید ‌تسلیمش شد، گرچه ممکن است تیغ نهفته در میان پرهایش مجروح‌مان کند. وقتی با ما سخن می‌گوید باورش کنیم،‌ گرچه ممکن است صدای رویاهاتان را پراکنده سازد،‌ همان گونه که باد شمال باغ را بی‌برگ می‌کند. زیرا عشق همانگونه که تاج بر سرمان می‌گذارد، ‌به صلیبمان می‌کشد. همان گونه که از قامت‌مان بالا می‌رود و نازک‌ترین شاخه‌هامان را که در آفتاب می‌لرزند نوازش می‌کند، ‌به زمین فرو می‌رود و ریشه‌هامان را که به خاک چسبیده‌اند می‌لرزاند. عشق، ما را همچون بافه‌های گندم برای خود دسته می‌کند. می‌کوبد تا برهنه‌کند. سپس غربال‌ نموده تا از کاه جدامان نماید و سپس آسیاب‌مان می‌کند تا سپید شویم و ورز می‌دهد تا نرم شویم و آنگاه ما را به آتش مقدس خود می‌سپارد تا برای ضیافت مقدس هستی بهترین هدیه باشیم

خوشا آنان که با عشق آشنایند

آرامش روحی

از مجموعه ای از استانداردهای مذهبی یا آیین و پرستش و یا اشیاء خاص ایجاد نمی شود. البته ممکن است این چیزها تا مدت کمی راحتی را به ارمغان بیاورند...اما تغذیه دادن و تقویت واقعی روح درون ما فقط از طریق رابطه با خدا ایجاد میشود. کارهای معنوی از دعوت خدا برای تقسیم سفر زندگی با ما ناشی می شود.


میلیون ها نفر در سراسر جهان می دانند که آرامش درونی زمانی حاصل می شود که ما درمی یابیم محتاج بخشش حداوند هستیم. فقط لازم است به او ایمان داشته باشیم و از او بخواهیم تا در همه ی صحنه های زندگی همراه ما باشد. تغییر زندگی ها نشانگر قدرت خداوندی است...تغییر زندگی هایی که یک زمان پوچ و ناامیدانه بود...تغییر ازدواج هایی که حتی تصور نمی کردند تغییر یافتن برای آنها ممکن باشد.


ایمان به خدا منبع قدرت و امید است. او سرچشمه ی همه ی آن چیزهایی است که ما برای تقویت و سوخت رسانی به روحمان نیاز داریم. فقط اوست که می تواند این خلاء درونی ما را پر کند.

اگر امروز احساس ناامیدی و پوچی می کنید، چرا به سراغ خداوند نمی روید؟ او میتواند همه ی روح شما را با زندگی و انرژی جدید پر کند. امروز قدم ایمان را بردارید. مطمئن باشید که هیچگاه پشیمان نخواهید شد! به اندازه ی خواندن همین دعا ساده است...


خداوندا، من گاهي از نظر روحی احساس پوچی می کنم. در روزمرگی سرگردان شده ام. من مطمئنم که تو به یاری و کمک من می آیی. مرا ببخش که به راه خود رفتم. از تو می خواهم تا همراه من باشی و زندگی جدید به روح من دهی. از امروز به بعد من را راهنمایی کن....

خوشا آنان که با عشق آشنایند
به درد عشق هر دم مبتلایند


ندارند کینه ای در سینه خویش
نسیم ساده صبح صفایند

بدست آورده اند زلف حقایق
به حق از دست کفر و دین رهایند


به زیر پر کشند افلاک یکسر
اگر چه خویشتن بی دست و پایند


همه افتاده بر دریای دیدار
برون از ساحل چون و چرایند


به جان دشمن و هم دوست در دل
مسیحا وار مشغول دعایند


نبینند روی خود را در محافل
اگر خود آفتاب ماجرایند


نیفزایند به درد دردمندی
به هر دردی که پیش آید دوایند


نمی کارند درخت نا امیدی
اگر یک عمر در دشت بلایند


(خدا را خوشتر از این کِی توان گفتخوشا آنان که دائم با خدایند

زندگی رازندگی کن!

تلاش نکن عشق رابفهمی،

عاشق شو !

وچنین است که خواهی دانست.

این دانستن حاصل تجربه توست

।

رفتار طبیعی داشته باشید
درزندگی چیزی بعنوان شكست وجود ندارد - تـنها آموختن است كه وجود دارد:

زندگی یك سفر میباشد نه یك مقصد

بهتر است بدنبال صلح و آرامش باشیم تا دنبال عدالت

دیگران آیینه شما میباشند :نمیتوانید عاشق و یا متنفر خصیصه ای در فرد باشید مگر آنكه عاشق و یا متنفر آن خصیصه در وجود خودتان باشید


عشق حسد، تکبر و غرور نیست، بلکه بردباری و شفقت است. خشم و گستاخی و خود محوری نیست. عاشق به آسانی خشمگین نمی شود و خطاهای طرف مقابل را ثبت و ضبط نمی کند. عشق با شرارت و دروغ رابطه ای ندارد بلکه در حقیقت متجلی خواهد شد. از شما محافظت می کند، اعتماد به وجود می آورد، نیازمند پشتکار بوده و با امید همراه است."